Waar ik stil van werd vorige week op het schoolplein

Op het schoolplein gebeurde er iets waar ik stil van werd.

Alle moeders met schoolgaande kinderen kennen het leven op het schoolplein en soms valt echt je mond open van de dingen die daar gezegd worden. En vooral als blijkt dat dat blijkbaar de normaalste zaak van de wereld is. Ik wil  met deze blog met jullie delen waar ik stil van werd en wat mij liet denken aan de tijd dat onze oudste klein was.

Vorige week schrok ik nogal toen ik op het schoolplein stond om mijn zoontje op te halen en de moeders overhoorde in een gesprek over bij wie ze wel of niet wilde dat hun kind bij in de klas zou komen volgend jaar.

Nu kan je natuurlijk best een voorkeur hebben vooral als er een duidelijk lopend conflict is met een bepaald kind kan ik me voorstellen dat je het niet handig vind dat je kind hier een heel schooljaar mee moet omgaan. Aan de andere kant; dat is het leven , je kan nooit iedereen 100% aardig vinden en niet iedereen zal jou geweldig vinden (geloof me ik kan je een hele lijst mensen laten zien die mij blokkeren op social media ?) en dat hoeft ook niet, je kunt nooit iedereen aardig vinden en nooit door iedereen aardig gevonden hoeven worden. 

Maar waarom zou je in godsnaam dit pestgedrag (want een andere term heb ik er niet voor) je kind willen aanleren. Er werd ook echt aan de kinderen door de moeders gevraagd bij wie ze wel of niet in de klas willen zitten en dan ook de nadruk vooral op bij wie niet….

Pffff gelukkig reageerde een mama licht sarcastisch dat ook deze kinderen ergens in een klas moeten zitten. You go girl !

Ik neem aan dat een leerkracht echt wel weet met wie er eventueel een conflict zou zijn of welke combinatie gewoon niet zo goed werkt en dat je haar kennis van zaken wel kan vertrouwen. We laten onze kinderen nogal wat uurtjes bij de leerkracht dus denk dat dat wel zal lukken en anders kun je in een persoonlijk gesprek met de juf of meester dit aankaarten maar niet op het schoolplein.

DIT DEED MIJ DENKEN AAN TOEN MIJN OUDSTE KLEIN WAS

Ik moest zeggen dat ik gisteren zo hieraan moest terugdenken dat ik stil ervan werd en niets zei (net zo slecht eigenlijk dus vind ik want niets zeggen is net zo goed fout.

Vandaar mijn vertraagde reactie hier op de blog omdat ik het toch graag kwijt wil. En hopelijk heb ik de volgende keer wel een goede reactie (en wat meer moed 😉 ) want ik geloof echt dat pesten en pestgedrag vaak bij de ouders begint. Kinderen leven heel erg in het nu en ook al kunnen ze heel hard zijn ze zijn ook heel erg openminded en vergevingsgezind waren wij ouders dat ook maar wat meer soms (ja want ook ik veroordeel wel eens hoor, ben geen heilige maagd Maria maar vind het wel slecht van mezelf en probeer er toch echt op te letten.)

Ik weet trouwens niet over welk kind de moeders het hadden maar ik voel toch met die moeder mee want ik weet hoe het voelt en als ze zo over je kind praten dit voel je dat tot je kern en doet zoveel pijn.

Laten we proberen van onze kinderen leuke mensen maken en geen haat aanleren want ja mensen op deze manier plant je het eerste zaadje en dat kan nooit tot iets moois uitbloeien met al die negativiteit.

Heb jij wel eens wat meegemaakt op het schoolplein waar je stil van werd of was je zo dapper om er iets van te zeggen?